Hieronder volgt een kleine inzage in mijn boek. Dit stuk beslaat
 ongeveer 10% van het geheel. Er staan 78 illustraties in. Het is 
 desgewenst gesigneerd te bestellen bij mij voor € 17,95 inclusief 
 verzendkosten, en natuurlijk te koop/te bestellen bij uw boekhandel. 
 Het ISBN nummer is  9080821255. 

 Voor verdere informatie en inzage kijk dan ook even op Rikkie's Space.

Voorwoord  Ikkie Rikkie : Avonturen van een bereisde kater

Bijna 25 jaar geleden besloot mijn kat Rikkie ( de Grote Kat hebbe zijn ziel ) zijn memoires te schrijven. Omdat hij een nogal onleesbaar pootschrift had, heb ik hem geholpen met typen en het verhaal van de nodige illustraties voorzien.

Om diverse redenen ging op het laatste moment publicatie niet door en het manuscript verdween in de kast. Na vele omzwervingen heb ik het nu, in 2005, weer tevoorschijn gehaald. Het verhaal begint in 1976 en bestrijkt ongeveer 8 jaar. Alles wat beschreven wordt, is echt gebeurd : de reizen, de plaatsen, alle hilarische gebeurtenissen maar ook de verdrietige. 

Het is niet echt een kinderboek, niet voor de allerjongsten. Maar voor de leeftijd zo tussen de 10 en 100 jaar zal het heel veel lees en kijk plezier geven.

Zijn ‘staartschilderingen’ zijn gemaakt met aquarel, in combinatie met cartoon-stijl.

Rikkie, niet gehinderd door enige bescheidenheid, is zelf uiterst trots op zijn werk. Maar hij vertelt ook, wel heel dankbaar, in het laatste hoofdstuk hoe een aantal fantastische mensen hem hebben geholpen om zijn droom waar te maken.

Ik heb veel katten gehad, maar Rikkie was beslist een van de liefste. In zijn nagedachtenis heb ik het opnieuw doorgenomen, nog een aantal ‘staartschilderingen’ bijgemaakt, en misschien kan Rikkie er, vanuit de kattenhemel, zelf ook nog een keer om lachen.

Inleiding:

Ik zit alleen thuis, en verveel me een beetje.... Baasje en vrouwtje zijn er niet, ze zijn op vakantie. Waarom ze gaan, is me niet geheel duidelijk, ze schijnen het helemaal niet leuk te vinden. Het ergste vinden ze nog, om mij alleen thuis te laten, vrouwtje zei nog: "kon hij maar begrijpen dat het maar voor drie weken is, hij denkt vast dat we nooit meer terugkomen."

Natuurlijk begrijp ik dat, het is me wel honderd keer uitgelegd! Maar, toegegeven, ik heb nooit laten merken dat ik ze uitstekend versta. Dat hoeven ze ook niet te weten, want dan zou ik me niet meer van de domme kunnen houden in situaties, waarin dat wenselijk is.

Dus, ik zit voorlopig alleen, fraai hoor!

Nou ja, had ik maar niet bij zo'n stelletje globetrotters moeten gaan wonen....wat ik met DAT stel allemaal heb meegemaakt! Daar zou ik een boek over kunnen schrijven.

Hoofdstuk 1 : Hoe alles begon.......

Het begon allemaal toen ik 6 weken oud was. Toen werd ik zomaar, zonder enige waarschuwing, bij m'n moeder, broertjes en zusjes weggeplukt, in een tas gestopt en ontvoerd! Ik was door een wildvreemd mens meegenomen en - oh ramp!- was plotseling in een vreemd huis. Dat mens zat maar aan me te friemelen en tegen me te brabbelen, voor mij sloeg ze volmaakte wartaal uit. Maar ja, dat kwam omdat ik toen de mensentaal nog niet begreep.

Wel viel het me op dat ze steeds "Rikkie" tegen me zei en, intelligent als ik ben, had ik al snel in de gaten dat ze mij daarmee bedoelde.

Net toen ik dacht dat het wel te overleven viel, kwam de volgende ramp: ze had al een kat! En WAT voor een! Een grote, zwarte, vierkant uitgevoerde kater, en een stuk chagrijn dat dat was!

Op mijn vriendelijke begroeting kon hij alleen maar blazen en vernietigend naar me kijken. Ik meende hem met mijn natuurlijk aangeboren charme wel te kunnen inpalmen, maar nee hoor, een hijs kon ik krijgen! De ongelikte beer had niet eens de beleefdheid zich netjes aan me voor te stellen.

Gelukkig deed dat vrouwmens dat voor hem: Pedro heette hij. Nou, ze hadden hem beter bulldozer kunnen noemen. Meneer ging diep beledigd onder de tafel liggen en wilde absoluut niks van me weten.

Dus besloot ik m'n nieuwe huis dan maar eens te gaan verkennen, en dat beviel me wel. Maar terwijl ik nog liep te overwegen of ik me er wel zou vestigen, kwam de volgende catastrofe: er kwam nog een mens binnen, die er blijkbaar ook al woonde!

Een griezel met een baard, ik schrok me een ongeluk! Ik had nog nooit een baard gezien, maar toen ik ermee mocht spelen, vond ik het toch wel leuk en besloot ik te blijven.

Het was maar goed dat ik van nature zeer rustig en meegaand ben, flexibel, ja, een enorm aanpassingsvermogen heb, want dat had ik die eerste dagen wel nodig. (Nu nog wel eens, trouwens).

Ik bleef hardnekkig m'n beste pootje voorzetten bij die zwarte bulldozer. Begripvol als ik ben, kon ik me best voorstellen dat hij brandde van jaloezie, hij, ouwe sok (hij was al 1  1/2 jaar) moest plotseling de aandacht van baasje en vrouwtje delen met een charmante jongeling met knap voorkomen.

En dat, terwijl hij zoveel aandacht kreeg, dat IK me wel eens achtergesteld voelde! Na een paar dagen - hij was wat traag van begrip - kreeg hij in de gaten dat hij baasje en vrouwtje verdriet deed met z'n nukkige houding. Dus besloot hij wat vriendelijker te worden tegen mij....zolang ze erbij waren..... Ik dacht eerst werkelijk, dat hij had begrepen hoe aardig ik was en toch wel vriendjes wilde worden, maar ik werd mooi in de maling genomen door die komediant.

Juist als we alleen waren, kwam hij heel vriendelijk naar me toe, dacht ik dat hij wilde spelen, maar dan keek hij even voorzichtig om zich heen om zeker te zijn dat baasje en vrouwtje niet in de buurt waren, en dan kréég ik me een oplazer!

Beetje bij beetje ging het beter, maar hij bleef er nog lang misbruik van maken dat hij groter was dan ik. Hij was inderdaad erg zwaar en sterk als een beer, ik heb heel wat klappen moeten incasseren.

Hoofdstuk 2.

Op een avond was hij in een wat openhartige stemming (hij had eerlijk gezegd een likje teveel melk gedronken) en vertrouwde hij me toe waarom hij in het begin zo afwijzend had gedaan. Natuurlijk was hij wel jaloers geweest, maar ook heel verdrietig.

Kort voor mijn komst was zijn Oom en grote kameraad Arthur gestorven, en twee weken daarvoor z'n moeder. Radeloos van verdriet was hij geweest en had dagenlang lopen huilen.En toen kwam ik, en ik bleek uiterlijk erg op Arthur te lijken. Daar had hij erge moeite mee gehad, zag me als een soort mislukte plaatsvervanger. Een plaatsvervanger! IK !!!! Met mijn geniale volkomen eigen persoonlijkheid, een PLAATSVERVANGER! En dan nog een mislukte OOK!!!

Eerst voelde ik me tot op het diepst van m'n kattenziel beledigd, maar toen ik vervolgens hoorde met wat voor een geweldige, superieure, hoogst intelligente en diepbeminde kater ik werd vergeleken en me mijn plaats waardig had getoond, voelde ik me toch wel gevleid. Vanaf dat gesprek zijn we dikke kameraden geworden. (Alhoewel ik met mijn atletische postuur nooit zo dik als hij ben geworden)

Toch heeft Pedro er altijd een soort trauma aan overgehouden. Met míj had hij dan wel vriendschap gesloten, maar hij kon beslist geen andere kat verdragen. Zelfs de geur niet. Als hij maar róók dat baasje of vrouwtje een andere kat hadden geaaid, sloeg hij volkomen op tilt. Dan kwam er een soort waas voor z'n ogen, begon alles om hem heen te draaien en had hij slechts één gedachte: die gevaarlijke indringer verjagen! Hij werd dan zó knotsgek, dat hij dan zelfs een volle vuilniszak voor een verscheurend monster aanzag. Als ik dan toevallig in de buurt was, zag hij míj voor de vijand aan, nou, dan kon ik maar beter héél snel maken dat ik wegkwam!

Hij bood dan later altijd wel z'n excuses aan en ach, onze vriendschap leed er niet onder (dankzij mijn natuurlijke vergevingsgezindheid, een andere kat had hem een hoek gegeven), maar ik moest er alleen wegens veiligheidsoverwegingen wel goed rekening mee houden.

Hij was als een soort 'grote broer' voor me,hij leerde me jagen, hoe je op de meest overtuigende manier om extra kattenbrokjes moest bedelen, waarschuwde me voor de vijver in de tuin van de buurman, waar Arthur, toen hij nog net zo klein was als ik, tijdens de vlinderjacht ingeduikeld was, uit welke put er altijd spinnen kwamen rennen als vrouwtje nat wasgoed ophing (lekker waren ze niet maar wél leuk om me te spelen) en ook hoe je in de gordijnen kon klimmen zonder te worden betrapt, maar daar voelde ik me te beschaafd voor. Bovendien was het een onbetrouwbaar voorbeeld want hij werd zélf altijd betrapt! Niet dat hij zich daar erg veel van aantrok....

Iets anders wat hij zich wél begon aan te trekken, was dat ik hem duidelijk in intelligentie en snelheid overtrof. Zo kon hij ook nooit de truc met de breinaald vatten, bovendien was hij er te log en te traag voor. Vrouwtje zat nogal eens met breinaalden en draadjes te spelen, wat ze er aan vond was me niet geheel duidelijk, want ze zat er heel stil mee en holde er nooit een lekker achteraan. Soms liet ze ons ook wel eens met die breinaalden spelen. (Met die draadjes mocht niet, dat heb ik een keer geprobeerd toen ze even niet keek, maar dat werd dus niet gewaardeerd). 

Maar soms dus, begon ze met zo'n breinaald over de grond te draaien, en moesten wij proberen hem te pakken. Schítterend was dat, ik holde me wézenloos! Pedro probeerde het ook, maar hij kon het niet volgen. Ik wél uiteraard, en dan werd hij zó jaloers en kwaad, dat hij een andere manier bedacht om de breinaald af te pakken. Ik geef toe, het was wel de meest directe manier, hij sprong eenvoudig naar de punt van de naald die het minst snel bewoog, en dat was dus de hand van het vrouwtje. Slim hoor, maar ik heb hem nooit aan z'n boerenverstand kunnen peuteren dat dát niet de bedoeling van het spelletje was!

Grappig was het wél, vrouwtje gaf dan een kreet, riep een paar woorden waar ik toen de betekenis nog niet van begreep,(later dus wel, schaam schaam) en Pedro kwaad omdat hij dan nóg de breinaald niet te pakken had, want daar ging ík dus razendsnel mee vandoor! HA! Alhoewel ik er nooit ver mee kwam, want na al dat draaien was ik zo duizelig als een dronken tor....

Soms, als vrouwtje niet zelf met de breinaalden speelde, pakte ik ze zelf wel en ging er in m'n eentje mee draaien. Dat was leuker dan je eigen staart achterna zitten want die krijg je tóch nooit te pakken....dacht ik....tot ik hem een keertje wél te pakken kreeg en er per ongeluk zó hard in beet dat ik dat nooit meer gedaan heb..ach ja....ik werd steeds slimmer....

Het favoriete spelletje van baasje was met de pingpongbal. Dát was prachtig! dan mocht ik de keeper zijn, ging ik in een hoek bij de deur zitten en baasje een paar meter verder op de grond.Dan rolde hij heel hard het balletje naar mij, en omdat ik in de hoek stond, kaatste de bal dan heel snel tegen de muren. Natuurlijk hield ik hem vaak en sloeg hem dan terug naar baasje. Soms miste ik wel een keer, en dan kaatste de bal vanzelf terug, en dan riep het baasje: “punt voor mij!" Mij gaf hij nooit punten, dat was niet eerlijk,maar ach, ik won natuurlijk meestal en mensen kunnen nou eenmaal niet goed tegen hun verlies...dus dat riep hij niet, de buren mochten het eens horen!

Tja...m'n jeugd...schitterende tijd was dat....

Hoofdstuk 3 : M'n Pubertijd.

Toen ik een paar maanden oud was, een hele puber al, gebeurde er iets vreemds. Baasje en vrouwtje begonnen alles in te pakken in grote dozen en kisten, alles verdween! Eerst begreep ik er niks van, maar al gauw begon het tot mijn immers zo snelwerkende brein door te dringen : we gingen verhuizen. Naar een ander huis nog wel, dat beviel me niet erg, maar goed, baasje en vrouwtje schenen het leuk te vinden en gezien ik hen inmiddels niet meer wilde missen, besloot ik maar mee te gaan.

Dom, achteraf, erg dom dat ik zo klakkeloos akkoord ben gegaan, ik had ze dat verhuizen gelijk bij de eerste keer al moeten verbieden,maar kon ik toen voorzien dat dat stelletje globetrotters er een gewoonte van zou maken?

Maar goed, het nieuwe huis was mooi, groter, en ,heel belangrijk: had een grotere tuin. Pedro vond het allang best, dus de zaak was voor elkaar. Minder geslaagd vonden we dat we in het nieuwe huis niet naar boven mochten. We mochten er één keertje kijken, maar daarna niet meer. Er werd zelfs een deur voor de trap gezet, dus snel naar boven hollen was er niet meer bij. Maar, o.k., ze waren wel zo redelijk om ons uit te leggen waarom. We hadden wel eens een vlootje,uiteraard, want we kwamen buiten (waarom kregen we dan van die smerige pillen, zalfjes, poeier en stinkende bandjes?) En vrouwtje was dus niet van plan om dat grote huis elke dag van beneden tot de zolder te stofzuigen (ach ja, mensen zijn van nature nou eenmaal lui, hè?). Dus als er dan boven een vlo van ons afsprong zouden we een vlooienplaag krijgen. Lullig hoor, dat was vorige keer juist zo komisch, hoe ze gillend en krabbend de trap af kwamen rennen. Maar o.k. mensen schijnen niet zelf overal bij te kunnen om te krabben, dus we zijn maar akkoord gegaan en hebben niet meer gezeurd.

Ze kochten toen ook een nieuwe tv een kleuren, nou dat was wel wat hoor! Alles leek zo echt, dat ik me er in m'n jeugdige onbezonnenheid eerst door liet bedotten,ik snapte toen nog niet dat die beelden namaak waren. Er waren vogeltjes op de tv., een heleboel op een waslijn. Ze zagen mij niet, dus ik kon ze rustig besluipen. Op het moment dat ik ze wilde bespringen, was plotseling het beeld weg. Ik begreep er niks van en ging uiteraard zoeken waar ze zo snel gebleven waren, achter de tv, eronder, ernaast, erboven,tot ik merkte dat baasje en vrouwtje, ja zelfs Pedro, lagen te rollen van de lach! Er werd me uitgelegd dat het maar een filmpje was dat baasje met het kastje in z'n hand kon weghalen, oh wat leuk, de slimmerik! Met het schaamrood op de kaken ben ik toen maar onder de tafel gaan liggen, wat vond ik mezelf stom!

Om me te troosten, kwam Pedro me toen vertellen dat ze vroeger een speciale tv hadden gehad, echt speciaal voor de katten. (ze waren toen met z'n drieën). Een aquarium met prachtige (en lekkere) visjes, mooi op kathoogte! Helaas zat er wel een deksel op.....maar op een goede dag ontdekte Pedro hoe hij dat deksel eraf kon lichten. Hij was nét heerlijk aan het vissen, toen vrouwtje binnenkwam! Gauw schoot hij weg, maar ze had dus wel gezien dat het deksel eraf was en een flits ervandaan zien rennen...Zou ze hem herkend hebben? “ZO!" riep ze "en wie heeft dat gedaan?" Pedro was wel gék geweest natuurlijk om zich vrijwillig te melden...  maar ja, ze ging pootjes controleren en toen was hij natuurlijk de klos, hij was tot aan z'n oksels toe nat. Voor straf werd hij aan z'n nekvel naar het aquarium gesleept - uiteraard weigerde hij te lopen - en kreeg een handje water over z'n kop. Dat vond hij bepaald niet leuk, maar het weerhield hem er niet van om het wéér te proberen als hij de kans kreeg. Steevast kreeg hij dan een plens water over z'n kop, en zelfs nadat hij uiteindelijk ook nog een pets voor z'n achterste had gekregen, gaf hij het niet op. Totdat vrouwtje een keer zó boos werd, dat ze hem aan alle vier z'n poten optilde, hem ondersteboven boven het water hield en zei: "o.k. wil je zó graag in het aquarium, volgende keer gá je erin, mag je tussen de visjes zwemmen!" Natuurlijk geloofde die kapsoneskat het niet, en jawel hoor, de daarop volgende keer dat hij het geflikt had, liet dat maffe mens hem écht tot halverwege z'n buik in het water zakken! Ik lachte me een kriek om dat verhaal, ik zag het helemaal voor me! Van de pret was ik m'n eigen blunder gelijk vergeten en kwam weer, majestueus als altijd, onder de bank vandaan.

Pedro was wel een fraaie hoor! Je had hem eens moeten horen zingen! Zelf dacht hij dat het heeeeel mooi was, hij verbeelde zich een tenorstem te hebben (ach, het klonk wel aardig, natuurlijk kon ik mooier zingen maar dat hield ik wijselijk voor me). Het liefst zong hij als baasje muziek maakte. Baasje kon dat helemaal zelf, mooie muziek maken met z'n snuit. Door die baard was wel moeilijk te zien hoe hij dat deed, maar met mijn immer scherpe waarnemingsvermogen ontdekte ik dat hij dat deed door met z'n snuit een punt te maken en dan te blazen. Ik heb het ook wel eens geprobeerd, maar het leek nergens op, ik verslikte me alleen maar in m'n snorharen, baasje had ook een snor dus ik begreep niet dat HIJ zich niet verslikte maar o.k. verschil moet er zijn. Maar ík was knapper dus o.k...... Maar baasje kon dat heel mooi, en dan ging Pedro naar hem toe om hem te begeleiden met fraai uithalende miauwen. Ze vormden een schattig duo!

Wat baasje ook vaak deed, was muziek maken op een soort kast, dan sloeg hij op witte en zwarte dingen, een orgel heet zoiets weet ik inmiddels , maar ik leg het even uit voor de minder getalenteerde katten onder ons. Dan was Pedro door het dolle heen, zong uit volle borst en, zo vertrouwde hij me toe, hij wilde zelfs muziekles nemen om óók zo te kunnen spelen. Hij probeerde dat baasje duidelijk te maken door over die zwarte en witte dingen heen te lopen, maar baasje heeft hem nooit begrepen. Nou ja, het is uiteindelijk maar een mens, laten we eerlijk zijn, je kunt niet verwachten dat een mens net zo intelligent en snel van begrip is als een kat, nietwaar?

Vrouwtje was anders ook niet al te snugger, ze heeft Pedro vaak onheus behandeld. Alhoewel ik Pedro's intelligentie ook niet op hetzelfde hoge peil zou willen inschatten als het mijne, dus ik blijf vermoeden dat er altijd een misverstand was tussen die twee, namelijk over bloemen. Pedro was dól op bloemen, maar vrouwtje ook en allebei in het bijzonder op anjers. Telkens als er iemand, baasje of bezoek, met bloemen kwam, stonden ze allebei te glunderen. Pedro dacht dat ze voor hém waren en miaauwde al een bedankje, maar steevast dacht vrouwtje dat ze voor háár waren en had ze als eerste te pakken.

Tot Pedro's grote verontwaardiging zette ze die bloemen dan in WATER (YAK!) en dan liefst op een plek waar hij er slechts met de grootste moeite bij kon. Maar, overtuigd als hij was dat de bloemen voor hém waren, wist hij altijd wel, zij het met de meest halsbrekende toeren (ach had hij maar mijn lenigheid gehad) zijn rechtmatige eigendom te bereiken, om ze vervolgens met een verheerlijkte snoet één voor één door te bijten. Zálig vond hij dat, ze knisperden zo heerlijk tussen z’n tanden (vooral anjers dus) en ze roken zo lekker! En altijd kreeg de arme drommel dan een grote mond, werd zelfs wel eens in z'n nekvel gepakt en door elkaar gerammeld! Héél vernederend vond hij dat, en een keer, nadat hij zijn prachtige cadeau van bezoek, een extra grote bos, op waardige wijze had geliquideerd, werd hij zelfs in die hulpeloze positie in z'n edele aangezicht geblazen door baasje! Hoe lomp kan een mens zijn! Het ontbrak er nog aan dat hij een klap kreeg, maar dat gebeurde gelukkig zelden, zoals bijvoorbeeld na het verorberen van een pond biefstuk die voor bezoek bedoeld was... Tja...moeten ze het maar niet laten slingeren hoor, met een hoogst intelligente kat in huis...(ik dus maar ik was wel zo slim om Pedro de schuld te geven, ha ha, die sufferd bleef in de keuken, ik zat allang op zolder).

Ja, dat moet ik baasje en vrouwtje nageven, slaan deden (en doen) ze zelden, zo weinig dat áls het dan een keer gebeurt, iedere zichzelf respecterende kat dan wel zó goed begrijpt dat hij nu echt góéd fout zit, dat hij diep onder de indruk is. Zo heb ik een keer een goed pak rammel gehad omdat ik een stoel wat extra decoratie aan het geven was met mijn nagels. Wist ik veel dat dat niet gewaardeerd werd! Nou, dat werd me voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt, miauwde al: HALLO dat had je ook wel gewoon kunnen zéggen hoor, niet gelijk meppen, en toen pas herinnerde ik me dat ze dat al een paar keer hadden verteld....was ik vergeten en ik wist niet hoe snel ik m'n excuses moest aanbieden. Excuses worden altijd gewaardeerd, dat wist ik, want ze doen het zelf ook.  Ja écht!

Het kon wel eens gebeuren dat ik een grote mond kreeg voor iets wat Pedro had geflikt (andersom ook, maar dan maakte ik natuurlijk wijselijk dat ik weg kwam en Pedro was tóch te dom om mij, uitgekookte slimmerik, te verraaien). Dan maakte ik dat misverstand goed duidelijk door demonstratief met m'n rug naar hen toe te gaan zitten. Als dan de vergissing werd ingezien, kwamen ze ook excuses aanbieden, en kreeg Pedro alsnog op z'n kop!

Kijk, zo gaat dat in een democratisch gezin.....

Maar goed, wij worden niet geslagen, dus we slaan zelf ook niet (o.k. bij hoge uitzondering dan want zó slim zijn mensen niet, het is écht wel eens nodig).

Wat ze ook nooit afleren, is dat eeuwige gefriemel op een plek waar je nu net geen zin in hebt op dat moment...ook zoiets, mensen zijn zoooo slecht in het aanvoelen van momenten... zucht…, maar ach, dan is een bestraffende MIAAAAAUW meestal wel voldoende. Ja, wederzijds respect is wel de hoofdmoot in ons gezin,we houden allemaal rekening met ieders wensen. Zo weet vrouwtje heel goed, dat ik bij thuiskomst na de jacht, onmiddellijk verse brokjes wil hebben. En die krijg ik dan ook, na een altijd even hartelijke begroeting, al is het om de 10 minuten, en soms krijg ik maar twee of drie bokjes, maar dat geeft niet, het gaat om het principe ( en gehoorzaamheid). Een keer waren ze op, en om me persoonlijk te overtuigen, mocht ik alle kastjes inspecteren of er écht niks meer was. Natuurlijk ging vrouwtje toen gelijk nieuwe kopen, dus alle moeite om haar af te richten was niet voor niks geweest, en even later kwam ze blij naar binnen zwaaien (de tas, niet zij) en riep: Rikkie, brokjes!" Lief hè? Tja, ik mis haar wel hoor, die snorrenbaard ook wel trouwens....

Alhoewel ik uitstekend verzorgd word door de buurvrouw, hoor. Die heeft een heel lief zoontje, die brokjes strooien bijna net zo leuk vindt als ik. Maar toch zal ik blij zijn als ze weer thuis zijn....ach wat zit ik nou sentimenteel te mijmeren, terug naar mijn verhaal. 

Hoofdstuk 4 : Volwassen worden in voor- en tegenspoed.

We hebben er vrij lang gewoond, in dat tweede huis, wel 1 1/2 jaar. Veel leuke dingen meegemaakt, maar ook heel nare. Pedro had een keer z'n teentje aan z'n rechtervoorpoot beschadigd en dat was gaan ontsteken. Ach ach , wat had ik met hem te doen!  

Hij is ik weet niet hoeveel keer naar de dierendokter gebracht, kreeg zalf, die hij er eigenwijs steeds weer aflikte, kreeg zelfs een prik en het ergste was nog dat vrouwtje hem steeds met z'n poot in een beker kamillethee stak, SMERIG! En nat....O.k. die vieze thee had hem al eens van een ontstoken oog afgeholpen, maar die poot was te erg, het hielp voor geen meter. Uiteindelijk zei de dokter dat z'n teen eraf moest,anders zou z'n hele pootje eraan gaan. Arme Pedro, zo'n sterke bulldozer als hij was, het monster van het dorp. Als hij een broek had gedragen had hij het erin gedaan van de zenuwen. Onder het mes, nou ja, het moest dan maar.  

Baasje liep met een witte snuit en vrouwtje liep te snikken toen ze hem wegbrachten. Ik had de grootste moeite die twee rustig te houden en dat terwijl ikzelf met een brok in m'n keel liep, maar ja dat liet ik natuurlijk heel heldhaftig niet merken. Pas de volgende avond mochten ze hem halen, vrouwtje bleef die dag speciaal thuis van haar werk, ook voor mij natuurlijk, want we zaten allebei in de rats. Ze belde de dokter helemaal gek met dat telefoonding, je weet wel zo'n ding waar mensen in tegen de lucht staan te praten, en om haar (en mezelf ook) wat af te leiden ben ik toen maar een vogel voor haar gaan vangen. Ze was er zoals gewoonlijk heel blij mee, maar bleef net zo zenuwachtig als ik. Eindelijk was Pedro bij kennis gekomen, die slaapkop, en hij maakte het goed! Wat een opluchting was dat! Vrouwtje knuffelde me bijna plat en ik moest ook wel een traantje wegpinken hoor. 's Avonds konden ze hem ophalen en ik zat vol spanning op m'n vriendje te wachten. Maar ach, wat een schrik toen hij thuiskwam....was DAT Pedro? Dat z'n pootje in het verband zou zitten, ja zo slim was deze jongen wel om dat te verwachten, maar wat zag hij er belabberd uit! Ik schrok heel erg, zo ieletjes en verfomfaaid hij eruit zag, hij leek echt kleiner dan normaal. Hij keek zo lodderig uit z'n ogen alsof hij een week op krolse poezenjacht was geweest(en dat als je-weet-wel-kater)en dat noemden ze BIJ KENNIS??? Rare mensen hoor, die dierendokters! Pas na een paar uur was hij wakker genoeg om mij gerust te stellen, dat alles goed was verlopen, hij had alleen maar honger als een beer! Alleen lopen ging wel erg moeilijk, door het verband, maar ook omdat die teen eraf was, hij was z'n evenwicht behoorlijk kwijt. Jaja, dus de roddelafdeling (vooral die valse lapjeskat van de overkant) zou wel weer rond gaan strooien dat hij teveel van de melk gesnoept had. Na een week mocht het verband eraf, de hechtingen eruit (heel kinderachtig dat hij dat niet zelf mocht doen hoor) en toen ging het alweer een stuk beter. Al hebben we nog vaak gelachen om de rare schuivers die hij nog wel eens kon maken!

Over schuivers maken gesproken...dat doet me aan een ander verhaal denken.

Op een avond was er bezoek, een paar vrienden, en baasje zette een groot wit vlak midden in de kamer. Er werd ook een grijs soort bromding op een soort trapleer gezet, en daar kwam heel fel licht uit. Mocht ook wel, want al het andere licht ging uit. Nou,was dat voor Pedro en mij geen probleem, wij zien toch wel goed in het donker, maar mensen blijkbaar niet, te oordelen naar de manier waarop ze in het donker altijd lopen te stommelen en struikelen. We waren al bang dat ze dus op onze poten of staart zouden gaan trappen, toen er ineens op dat witte vlak hele mooie plaatjes verschenen. Dát was mooi, daar moesten we even voor gaan zitten. Maar het mooiste kwam nog : ineens verscheen er een lichtpuntje op die plaatjes! Oooh hoe zou die smaken? Dat lichtpuntje bewoog over het plaatje, en net als ik klaar zat om te springen en het te vangen, ging alles weg en kwam er een nieuw plaatje. Baasje scheen niks in de gaten te hebben, die zat maar te kletsen en met z'n armen te zwaaien (en niemand zwaaide terug. Dus waarom hij dat nou deed?) Ineens viel het lichtpuntje op de grond, ik sprong en dacht dat ik het had, maar nee hoor, nu rende het over de grond! Wij erachteraan, maar we kregen het niet te pakken, het vloog tegen de muren en deuren op, ja zelfs tot op het plafond! Dat het er niet van af viel! We renden ons gek maar steeds als we het bijna hadden, zat het ineens weer ergens anders. Ineens zei een van de bezoekers: "wat doen die katten raar, lopen ze wel vaker zo door de kamer te rennen?" "Oh ja,  hoor", zei baasje, "dan hebben ze een dolle bui en spelen krijgertje". Krijgertje spelen? Baasje was niet goed snik, we renden ons wezenloos om dat gekke puntje te pakken!

“Nee joh" hoorde ik vrouwtje zeggen (die is altijd wel wat slimmer geweest als baasje, niet zo slim als ik natuurlijk, maar voor een mens?) "Jij zit te praten en te gebaren, kijk nou toch, je zit met die lantaarn te zwaaien". Baasje keek verbaasd naar z'n handen en toen zat het puntje boven hem op het plafond. Ik wilde nét zijn hoofd als springplank gebruiken, toen iedereen hard begon te lachen en ik van schrik stijf bleef zitten. Baasje lachte ook, en het puntje vloog als een raket door de hele kamer. Jaaaaaaaa dat was niet sportief meer! Ik begon te begrijpen wat het was, je kón het niet pakken, maar het heeft me wel veel tijd gekost om het aan Pedro uit te leggen. Voortaan moesten we kamer uit, bah wat kinderachtig, we hadden zo graag eens in die plaatjes gesprongen!

De buurvrouw is net weer geweest en ik heb weer een heleboel lekkers gehad, en van haar zoontje een heleboel brokjes. Leuk kind is dat, met een hele bos witte krullen op z'n kop. Ik zou óók best van die krullen willen hebben, niet helemaal natuurlijk want dan zou mijn atletische figuur niet goed uitkomen, maar gewoon, op m'n kop. En een beetje op m'n staart, lijkt me ook wel indrukwekkend. Over atletisch gesproken, ik mag wel een beetje gaan oppassen met dat binnenzitten en brokjes snoepen, na de vakantie moet ik echt gaan lijnen. Anders gebeurt me hetzelfde als een keer, toen ik in mijn jeugdige onbezonnenheid slim dacht te zijn. 

Ik vond het schitterend om vrouwtje in de maling te nemen, en liet op een dag zomaar m'n eten staan, zonder te zeggen waarom. Dat ík m'n bakje niet leeg at, dat was nog nooit gebeurd! Ze begreep er niks van, ging het allerlekkerste voor me halen, maar ook van de lever of vis nam ik maar een paar bescheiden hapjes. Baasje werd erbij geroepen, ik lachte me een kriek hoe ongerust ze waren en verbaasd, want ik at bijna niks maar werd wél dikker. Maar helaas, na een paar dagen ontdekten ze mijn geheim....ik had namelijk, naast het aanrecht in de keuken, achter een gordijn, achter een vuilnisemmer en een paar dozen, de geheime , goed verstopte voorraad brokjes ontdekt! Ja, ja, iets voor deze hoogst intelligente jongen-met-superneus verstoppen? Mooi niet, met enige moeite had ik de zak stuk gekregen en dat hoekje was dus voor mij 's nachts luilekkerland! Ik at me dan tonnetjesrond, ja , geen wonder dat ik dan overdag geen hap meer naar binnen kreeg... Eén keer dacht ik dat vrouwtje het zou ontdekken, ze ging schoonmaken(ook zo'n vreemde gewoonte van mensen, alle lekkere luchtjes weer weg) en vond wat brokjes op de grond. Oei, oei, dacht ik, nou gaat ze mijn geheim ontdekken...maar nee hoor, ze zag lekker het gat aan de achterkant van de zak niet! Maar helaas, toen ging baasje de trommel met brokjes aanvullen, pakte de zak en KLETS alle brokjes op de grond! Pedro rende al gillend weg, luidkeels roepend dat hij het niet gedaan had, maar ja, natuurlijk hadden ze wel door dat alleen deze slimmerik dat gedaan kon hebben...of ze zagen het aan mijn dikke buik, dat kan ook. Eerst waren ze eventjes boos, maar toen begonnen ze erom te lachen. "Boef", zei vrouwtje nog, "je verdient dat je er goed misselijk van bent geweest!" Ik kreeg een paar dagen heel weinig lekkers omdat ik moest afslanken en de zak met brokjes werd in een stevige doos gezet die ik niet stuk kreeg. Flauw hoor!

In die tijd maakte ik voor het eerst mee dat ze op vakantie gingen. Eerst begreep ik er niet veel van, maar dat kon Pedro me uitleggen, want hij had het eerder meegemaakt. Gelukkig had hij het met z'n domme kop wel onthouden en kon mij uitleggen dat er dan iemand anders zou komen om voor ons te zorgen. Gelukkig kwam er een leuke buurman die blijkbaar dacht dat hij zelf een kat was. Hij kon heel leuk met ons spelen, over de grond tijgeren en onder de tafel doorkruipen, niet zo snel en elegant als wij natuurlijk, (nou ja ik dus, Pedro was nou eenmaal lomp), maar leuk was het wél. Daarna begon het grote avontuur..tja... dan moet ik eens even goed nadenken, hoe begon die mallemolen ook alweer?

Laatst bijgewerkt: 28 July 2006